Aktualizacja parametru zasobu nadrzędnego po zapisie nadzoru

Dokument opisuje konfigurację mechanizmu, w którym zapis parametru podczas rejestracji nadzoru dla zasobu podrzędnego automatycznie aktualizuje wartość parametru w zasobie nadrzędnym.

Przykład można wykorzystać wszędzie tam, gdzie wartości raportowane lokalnie (na poziomie komponentu, sekcji lub elementu podrzędnego) mają zasilać bieżący stan obiektu nadrzędnego i budować jego historię zmian bez ręcznego przepisywania danych.

W opisanym scenariuszu:

Najpierw tworzymy zasób nadrzędny, który będzie odbierał aktualizowaną wartość parametru. Jest to obiekt docelowy dla całego mechanizmu.

W zasobie nadrzędnym definiujemy parametr, który ma być aktualizowany automatycznie. Parametr ten będzie przechowywał wartość końcową pochodzącą z rejestrowanego nadzoru.

Aby aktualizacja działała poprawnie, zasób podrzędny musi być powiązany relacją z właściwym zasobem nadrzędnym. Ta relacja jest wykorzystywana później w automatyzacji.

Na zasobie podrzędnym przygotowujemy parametr (w przykładzie: Rating), który będzie wypełniany przez użytkownika podczas rejestracji nadzoru.

W definicji stanu nadzoru konfigurujemy zapis parametru, aby podczas rejestracji użytkownik podawał wartość. To jest punkt wejścia danych do procesu.

Następnie definiujemy automatyzację, która po zapisie nadzoru na zasobie podrzędnym aktualizuje parametr w zasobie nadrzędnym. W praktyce oznacza to przeniesienie aktualnej wartości z rejestracji do obiektu nadrzędnego.

Po uruchomieniu procesu użytkownik wykonuje rejestrację nadzoru i zapisuje wartość parametru na zasobie podrzędnym.

Po zapisie nadzoru można sprawdzić dwie perspektywy:

Mechanizm działa dla kolejnych rejestracji. Każdy następny zapis może zmienić wartość parametru, a system zachowuje historię zmian zarówno po stronie nadzoru, jak i zasobu nadrzędnego.

Opisana konfiguracja pozwala na spójne przekazywanie danych z rejestrowanego nadzoru do zasobu nadrzędnego. Dzięki temu: